
Άρχισαν ήδη τα προεόρτια του μεγάλου ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα σε Άρη και ΠΑΟΚ. Ένα ντέρμπι που κρίνει αρκετά και για τις δύο ομάδες, κυρίως όμως για το «δικέφαλο», ο οποίος βρίσκεται κοντά σε μια υπέρβαση που στην αρχή της χρονιάς δε φανταζόταν κανείς. Την κατάκτηση του πρωταθλήματος! Βέβαια, πάντα υπάρχει ο Παναθηναϊκός, που όπως και να το δει κανείς το πράγμα, είναι φαβορί και βάσει προγράμματος. Ωστόσο, ο Σάντος και οι παίκτες του έχουν να αποδείξουν κάτι την Κυριακή, που ίσως είναι και σημαντικότερο απ’ το πρωτάθλημα: Το πόσο πιστεύουν ότι μπορούν να τερματίσουν πρώτοι και το πόσο μπορούν να αντέξουν στην πίεση του άγχους που δημιουργεί η πρώτη θέση, σε μια ομάδα που έχει να πατήσει σ’ αυτήν 15 χρόνια. Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι αν ο ΠΑΟΚ φύγει με νίκη, έστω και με μισό μηδέν από το «Κλεάνθης Βικελίδης», τότε αυτό πάει να πει ότι η φανέλα του «πήρε κιλά». Επομένως, ακόμα και αν φέτος δεν καταφέρει να στεφθεί πρωταθλητής, αυτό δεν αποκλείεται να συμβεί του χρόνου, υπό την προϋπόθεση να συνεχίσει να βαδίζει σωστά.
Στην απέναντι πλευρά υπάρχει ο «Θεός του πολέμου». Το αντίπαλο δέος στην πόλη, με κάθε σεβασμό στον ιστορικό και επίσης μεγάλο για τα δεδομένα της, Ηρακλή. Οι «κίτρινοι» γι’ αλλού ξεκίνησαν και για άλλη μια φορά, αλλού βρέθηκαν. Οι μεγάλες μεταγραφές του καλοκαιριού δημιούργησαν προσδοκίες, ωστόσο εκείνες δε δικαιώθηκαν. Αυτό, φυσικά, δε σημαίνει ότι η χρονιά για τον Άρη είναι αποτυχημένη. Και στις θέσεις για τα πλέι οφ βρίσκεται, και κοντά σε έναν ακόμα τελικό Κυπέλλου, που του δίνει ελπίδες για την κατάκτηση ενός τίτλου, μετά από 40 χρόνια. Έτσι, η ομάδα του Έκτορ Κούπερ θέλει επίσης τη νίκη, μια και η Καβάλα καραδοκεί δύο βαθμούς πίσω και σε ενδεχόμενη απώλεια των Θεσσαλονικέων, δεν αποκλείεται να τους κλέψει την πέμπτη θέση.
Όλα τα παραπάνω είναι ένα πολύ ωραίο παραμύθι που αρέσκονται οι κάτοικοι μιας πόλης, που ζει στο μικρόκοσμό της, να λένε μεταξύ τους. Είναι απλώς το 1/10 της αλήθειας, την οποία έχουμε φτάσει στο σημείο να τη θεωρούμε κάτι κακό. Το Άρης – ΠΑΟΚ ή το ΠΑΟΚ – Άρης είναι το μεγάλο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης. Είναι ο λόγος που οι νικητές θα ξυπνήσουν απ’ τις 5 η ώρα το ξημέρωμα της Δευτέρας, ανυπομονώντας να πάνε στη δουλειά τους και να «την πουν» στους ηττημένους, τους οποίους δεν αποκλείεται να τους πιάσει μια «ξαφνική» επιδημία και να λείψουν απ’ αυτήν για καμιά εβδομάδα. Καλό το πρωτάθλημα, το Κύπελλο και οποιοδήποτε άλλο σκεύος, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Στο κάτω – κάτω, αυτό είναι το ποδόσφαιρο, ή τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε κάποτε. Ας ισχυρίζονται κάποιοι ότι δεν ασχολούνται με το συμπολίτη και κοιτούν τη δικιά τους ομάδα και δεν τους πειράζει να πάει καλά για το συμφέρον της πόλης. Αυτά είναι για αφελείς!
Η αντιπαλότητα ανάμεσα σε δυο ομάδες απ’ την ίδια πόλη υπάρχει παντού και είναι από λογική μέχρι και θεμιτή. Όταν παίζουν η Ρόμα με τη Λάτσιο στη Ρώμη, ή η Ρεάλ με την Ατλέτικο στη Μαδρίτη, ή η Μπόκα με τη Ρίβερ στο Μπουένος Άιρες, οι πόλεις χωρίζονται. Δεν υπάρχει κανένα κοινό συμφέρον. Υπάρχουν «αυτοί και εμείς». Πρέπει να είναι από άλλο πλανήτη κανείς για να πιστεύει ότι οι οπαδοί της Σίτι χαίρονταν για τις επιτυχίες της Γιουνάιτεντ, επειδή έγινε πιο γνωστό το «βιομηχανικό» και άσημο Μάντσεστερ. Αυτό ισχύει παγκοσμίως, αυτό ισχύει και εδώ και δεν είναι καθόλου ντροπή. Ο Αρειανός θέλει να νικήσει τον ΠΑΟΚ κι αν του «κόψει» το πρωτάθλημα ακόμα καλύτερα και ο ΠΑΟΚτζης θέλει να φύγει απ’ το «σπίτι» του άλλου με «διπλό» κι αν το αποτέλεσμα προοδευτικά του δώσει και το πρωτάθλημα, τότε θα μιλάμε για το ιδανικό σενάριο. Όλα καλά μέχρι εδώ.
Ως Έλληνες όμως, έχουμε μια τάση στην υπερβολή. Έτσι, την κόντρα αυτή, την εξελίξαμε. Δεν επιτρέπουμε σε κανέναν «ρουφιάνο» να περάσει από την Τούμπα ούτε καν με κίτρινο αυτοκίνητο! Αν τολμήσει κανένας να φοράει έστω και ασπρόμαυρα γυαλιά στο λεωφορείο που περνάει απ’ τη Χαριλάου για να πάει στην Τούμπα, είναι προκλητικός και του αξίζει «λιθοβολισμός». Οι σύνδεσμοι (όχι όλοι) λειτουργούν σαν τις παλιές «οικογένειες» στο Σικάγο. Απαγορεύεται στην περιοχή του ενός να ανοίξει ο άλλος. Απόψεις επιεικώς αστείες που τελευταία εξελίχθηκαν κι άλλο. Το να κερδίσει κόρνερ η αντίπαλη ομάδα, είναι casus belli! Κι αφού το τόλμησε, έχει γίνει ρουτίνα οι οπαδοί των γηπεδούχων να μετατρέπουν το σημαιάκι σε εκκλησία την Ανάσταση και μόνο που δεν καίνε τον Ιούδα…
Αυτό είναι το λάθος που κάνουμε! Παίρνουμε πάντα τα δύο άκρα. Ή που θα μιλάμε για πόλη και αγαπημένους συλλόγους ενωμένους κατά της «κακιάς» Αθήνας – λόγω και του προαιώνιου κόμπλεξ που έχουμε ως κάτοικοι της συμπρωτεύουσας (όρος υπαρκτός μόνο στην Ελλάδα!) – ή που αυτή η πόλη θα είναι πολύ μικρή για να μας χωράει και τους δύο. Πάμφτωχο το μυαλό μας φίλοι Θεσσαλονικείς, μια και σ’ αυτήν την περίπτωση αναφερόμαστε στο Άρης – ΠΑΟΚ.
Όσοι πραγματικά αγαπούν αυτό που λέγεται ποδόσφαιρο αντιλαμβάνονται πολύ εύκολα ότι δε μιλάμε για πόλεμο. Μιλάμε για μπάλα! Μιλάμε για αθλητισμό, μιλάμε για καζούρα, μιλάμε πολλές φορές και για καλώς εννοούμενη αντιπαλότητα. Για 90 λεπτά είναι απόλυτα λογικό να θέλουμε να «πατήσουμε» τους «άλλους», όμως μέχρι εκεί. Όταν αυτά περάσουν, θα γυρίσουμε στο σπίτι μας, στο οποίο ο διπλανός μας είναι οπαδός της αντιπάλου ομάδας. Θα πάμε στις δουλειές μας, όπου ο συνάδελφος υποστηρίζει τους άλλους. Θα βγούμε για καφέ με φίλους και θα είμαστε και απ’ τις δύο πλευρές. Τότε, θα δείξουμε με τα δάχτυλα τον αριθμό των γκολ που βάλαμε ή θα πούμε το κλασικό «άντε ρε μπιπ», όταν μας το δείξουν αυτοί. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο και ένα οφείλουμε όλοι να συνειδητοποιήσουμε: “Ψυχραιμία ρε! Ένα ντέρμπι είναι μόνο…”





![Ηρακλής-ΠΑΟΚ+1-0[1]](http://sportube.files.wordpress.com/2010/02/ceb7cf81ceb1cebacebbceaecf82-cf80ceb1cebfceba1-01.jpg?w=300&h=230)












