Στέλιος Κυριακίδης: Ο άνθρωπος που δόξασε και δε δοξάστηκε!

Αν ρωτήσεις κάποιον που ασχολείται με αθλητικά, αν ξέρει τον Κυριακίδη, σίγουρα θα απαντήσει καταφατικά. Είτε θα καταλάβει ότι πρόκειται για τον Δημήτρη Κυριακίδη τερματοφύλακα του ΠΑΟΚ που αγωνίζεται δανεικός στον Αγροτικό Αστέρα, είτε για τον Ηλία Κυριακίδη, μέσο της ΑΕΛ, είτε για κάποιον παλιότερο ποδοσφαιριστή με αυτό το όνομα. Αν όμως, το συγκεκριμενοποιήσουμε λίγο και ρωτήσουμε για Στέλιο Κυριακίδη, εκεί το πράγμα δυσκολεύει… Κι όμως, το όνομα αυτό θα ‘πρεπε να λέει πολλά, όχι μόνο στους φιλάθλους, αλλά σε όλους τους Έλληνες!

Ο Στέλιος Κυριακίδης (1910-1987) ήταν ένας Ελληνοκύπριος δρομέας μεγάλων αποστάσεων, απ’ τους καλύτερους που έβγαλαν ποτέ, και η Ελλάδα, και η Κύπρος. Υπήρξε νικητής στους Παγκυπρίους, στους Πανελληνίους, αλλά και στους Βαλκανικούς αγώνες ενώ έλαβε μέρος σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες, του 1936 στο Παρίσι και του 1948 στο Λονδίνο. Όλα τα παραπάνω είναι άκρως εντυπωσιακά, ειδικά αν αναλογιστούμε το χρονικό διάστημα στο οποίο τα πέτυχε. Ωστόσο, κανένα απ’ αυτά δε συνιστούν το λόγο που οφείλαμε όλοι να τον θυμόμαστε. Εκείνος είναι πολύ πιο σημαντικός και πολύ πιο εντυπωσιακός, που κάνει ακόμα πιο αξιοπερίεργο πώς η ιστορία του συγκεκριμένου ανθρώπου πέρασε στα «ψιλά»!

Τον Απρίλιο του 1946, η Ελλάδα, ως γνωστόν, μαστιζόταν απ’ τον Εμφύλιο. Η γερμανική κατοχή είχε περάσει αφήνοντας μια χώρα ρημαγμένη και ο Εμφύλιος είχε έρθει για να χειροτερέψει τα πράγματα ακόμα περισσότερο. Εκείνη την εποχή, ο πρωταθλητής Στέλιος Κυριακίδης πήρε μια μεγάλη απόφαση. Η πείνα που υπήρχε στην Ελλάδα εκείνης της εποχής, δεν τον άφησε ανεπηρέαστο και αποφάσισε να ταξιδέψει στην Αμερική για να λάβει μέρος στο Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης, μόνο και μόνο για να τραβήξει τα βλέμματα προς την πολύπαθη χώρα που θα αντιπροσώπευε. Πραγματοποίησε το ταξίδι, ξοδεύοντας όσα χρήματα είχε και αφού έφτασε στην αμερικανική πόλη έσπευσε να δηλώσει συμμετοχή στο αγώνισμα. Παρά τη μεγάλη επιθυμία του όμως, στο συγκεκριμένο θέμα αντιμετώπισε ένα πρόβλημα. Η ανέχεια είχε αφήσει το σημάδι της επάνω του και έτσι αδύνατος όπως ήταν, κρίθηκε ανέφικτο να του δοθεί δικαίωμα συμμετοχής. Τότε, δράση ανέλαβε ο απόδημος ελληνισμός της περιοχής, ο οποίος φρόντισε να παρέχει στον Κυριακίδη ότι χρειαζόταν για την ενδυνάμωσή του. Δηλαδή, το αυτονόητο! Φαγητό! Μετά απ’ αυτό και με πολλές πιέσεις, οι κριτές λαμβάνοντας υπόψη και τα κίνητρα του αθλητή απ’ την Κύπρο, έδωσαν τη συγκατάθεσή τους, ώστε να αγωνιστεί.

Τότε, λοιπόν, συνέβη το θαύμα! Ο Στέλιος Κυριακίδης, όχι απλά αγωνίστηκε, αλλά νίκησε κιόλας, αφήνοντας άφωνο ολόκληρο τον κόσμο με το κατόρθωμά του. Ο μύθος λέει ότι ο Κυριακίδης πήγαινε μέχρι την τελική ευθεία μαζί με τον Αμερικανό Τζόνι Κέλι και μόλις κάποιος απ’ τους θεατές του φώναξε: «Για την Ελλάδα», τότε έβαλε τα δυνατά του αφήνοντας πίσω το συναθλητή του. Αυτά όμως έχουν ελάχιστη σημασία.

Αντίθετα, ανεκτίμητη αξία έχουν όσα ακολούθησαν του αγώνα. Ο Κυριακίδης φανερά συγκινημένος και κυριολεκτικά εξουθενωμένος, όταν πήγαν να τον συγχαρούν περιορίστηκε στο να πει: «Σας παρακαλώ, μην ξεχάσετε τη χώρα μου», τονίζοντας το γεγονός από πού είχε φτάσει στη Βοστώνη και τι συνέβαινε εκεί. Απ’ την άλλη ο Κέλι, όταν ρωτήθηκε πως ήταν δυνατόν να ηττηθεί από κάποιον που ήταν αδύνατος και με το ζόρι εξασφάλισε δικαίωμα συμμετοχής, τότε με αφοπλιστική ειλικρίνεια απάντησε: «Πώς μπορούσα να τον κερδίσω; Εγώ έτρεχα για μένα ενώ εκείνος για μια ολόκληρη χώρα!»

Σ’ αυτό ο Αμερικανός δρομέας είχε απόλυτο δίκαιο. Ο Στέλιος Κυριακίδης δεν είχε πάει για να νικήσει σε άλλη μια διοργάνωση. Είχε πάει για να νικήσει και να τραβήξει το ενδιαφέρον προς την πολύπαθη Ελλάδα. Και τα κατάφερε! Η ιστορία του συγκίνησε πολλούς και η χώρα πήρε μια ανέλπιστη βοήθεια από τρόφιμα, ρούχα και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Αυτόν τον άνθρωπο εμείς αγνοούμε σήμερα! Αυτόν που έδωσε μια ανάσα στην Ελλάδα, με κίνδυνο να κοπεί η δική του! Τον άνθρωπο που δόξασε την Ελλάδα σε όλον τον κόσμο, αλλά δε δοξάστηκε ποτέ απ’ αυτήν! Τουλάχιστον, όχι όσο το άξιζε…

Σημείωση 1: Ευχαρστούμε το δημοσιογράφο Νίκο Ασλανίδη που μας άνοιξε τα μάτια!
Σηεμίωση 2: Το SPORTUBE σας εύχεται ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΕΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ!

Η μηχανή του χρόνου: Στέφαν Κλος.(Video)

Υπήρξε κατά την ποδοσφαιρική αργκό “γατόνι”. Τα 180 εκατοστά της κορμοστασιάς του έδιναν δικαίωμα σε όσους πίστευαν ότι καλός τερματοφύλακας είναι μονάχα ο ψηλός τερματοφύλακας να έχουν τις αμφιβολίες τους για τις ικανότητές του. Τα εκπληκτικά ρεφλέξ, οι πολύ καλές τοποθετήσεις του και τα καλά πατήματα που είχε του εξασφάλιζαν καλές εκτινάξεις, καθιέρωσαν τον Στέφαν Κλος ως έναν από τους καλύτερους Γερμανούς τερματοφύλακες της περασμένης δεκαετίας και κατήργησαν πολλές από τις προκαταλήψεις για τη συγκεκριμένη θέση.

Γεννήθηκε στο Ντόρντμουντ και με την Μπορούσια έκανε το ντεμπούτο του στην Μπουντεσλίγκα το 1990. Στους Βεστφαλούς παρέμεινε για οχτώ χρόνια κατακτώντας δυο πρωταθλήματα Γερμανίας και ένα Τσάμπιονς Λιγκ αφήνοντας πίσω του βαριά κληρονομιά στη θέση κάτω από τα δοκάρια καθώς ήταν βασικός και αναντικατάστατος. Το χειμώνα του 1998 πήρε μεταγραφή για τους Γκλάσκοου Ρέϊντζερς όπου άφησε παλι το στίγμα του. Τέσσερα πρωταθλήματα, τρία κύπελλα και δύο Λίγκ Καπ Σκωτίας ο απολογισμός του στα οχτώ χρόνια που υπερασπίστηκε την εστία των Τζερς. Οι εκπληκτικές του εμφανίσεις τον καθιέρωσαν ως έναν από τους πιο αγαπητούς παίχτες στις συνειδήσεις των οπαδών και το 2009 μπήκε στο Hall Of Fame του συλλόγου.

Στην Εθνική Γερμανίας δεν αγωνίστηκε ποτέ καθώς την εποχή εκείνη υπήρχαν τερματοφύλακες όπως ο Κέπκε και ο Ίλγκνερ και ο ανταγωνισμός ήταν πολύ μεγάλος.

Η καριέρα του:

Μπορούσια Ντόρμουντ (1990-1998)  254

Γκλάσκοου Ρέίντζερς  (1998-2007)   298

19/2/1910-19/2/2010: Ένας αιώνας παραστάσεις από όνειρα!

Αν ήταν αίθουσα συναυλιών, θα ήταν το Ρόιαλ Άλμπερτ Χολ, διότι από ‘κει πέρασε κάθε είδους καλλιτέχνης, από το μέγιστο Φράνκ Σινάτρα, μέχρι το ράπερ Τζέι Ζι. Αν ήταν μουσείο, θα ήταν το Πράδο, το οποίο είναι απ’ τα σήματα κατατεθέντα της Μαδρίτης και δεν υπάρχει άνθρωπος που να επισκέφθηκε την ισπανική πρωτεύουσα και να μην πέρασε απ’ αυτό. Αν ήταν ανάκτορο, θα ήταν το παλάτι των Βερσαλλιών που παρά το γεγονός ότι χτίστηκε αιώνες πριν, παραμένει ένα κομψοτέχνημα και πρότυπο αρχιτεκτονικής.

Δεν είναι όμως τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι το Όλντ Τράφορντ, ποδοσφαιρικό γήπεδο, στο οποίο αγωνίζεται η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εδώ και έναν αιώνα. Ένα γήπεδο το οποίο έχει φιλοξενήσει κάθε είδους ομάδα, από τη «Βασίλισσα της Ευρώπης», Ρεάλ Μαδρίτης, μέχρι τον κατά τ’ άλλα συμπαθέστατο, Αθηναϊκό. Ένα γήπεδο που αποτελεί σύμβολο για την κατά γενική ομολογία, αδιάφορη βιομηχανική πόλη του Μάντσεστερ, στην οποία δίνει αξία. Ένα γήπεδο, το οποίο παρά το γεγονός ότι χτίστηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, είναι απ’ τα πιο σύγχρονα και πιο εντυπωσιακά που υπάρχουν σε όλον τον κόσμο.

Το Όλντ Τράφορντ, ή «Θέατρο των Ονείρων», όπως το αποκάλεσε όταν αγωνιζόταν σ’ αυτό ο Σερ Μπόμπι Τσάρλτον, έκλεισε στις 19 Φεβρουαρίου έναν αιώνα ύπαρξης. Ωστόσο, αυτό δεν το έχει επηρεάσει αρνητικά σε καμία περίπτωση. Παραμένει ένας απ’ τους «ναούς» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που προκαλεί στους επισκέπτες του δέος και ανατριχίλα λόγω της ιστορίας του και της μοναδικότητάς του. Αυτή θα προσπαθήσουμε να ξεδιπλώσουμε, όσο εφικτό είναι να ξεδιπλωθούν 100 χρόνια ιστορίας σε μια απλή ανάρτηση ιστολογίου.

Το «Θέατρο» ανοίγει τις πύλες του
19-2-1910. Το νεόδμητο Ολντ Τράφορντ έχει τα εγκαίνιά του. Το όνειρο του τότε προέδρου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τζον Χένρι Ντέιβις, ο οποίος επένδυσε σ’ αυτό ούτε λίγο ούτε πολύ 60.000 λίρες Αγγλίας, παίρνει σάρκα και οστά με τη συνδρομή και του συνεταίρου του, Άρτσιμπαλντ Λιτς, αρχιτέκτονα του Χάμπντεν Παρκ. Το νέο γήπεδο κατακλείστηκε από 45.000 οπαδούς της ομάδας που περίμεναν να τη δουν να μπαίνει στη νέα της έδρα με το δεξί. Κάτι τέτοιο όμως παρέμεινε όνειρο. Η Λίβερπουλ, η καλεσμένη της περίστασης, είχε διάθεση να χαλάσει το πάρτι και μάλιστα με οδυνηρό τρόπο για τους γηπεδούχους. Την έκσταση που προκάλεσε το 3-0 των πρώτων λεπτών διαδέχθηκαν το σοκ και η πικρία για την απίστευτη ανατροπή που πέτυχε η ομάδα του μεγάλου λιμανιού. Τελικό αποτέλεσμα Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Λίβερπουλ 3-4 και το νέο γήπεδο εγκαινιάζεται με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Η συνέχεια, βέβαια, ήταν πολύ διαφορετική. Η Γιουνάιτεντ έκανε κοντά ένα χρόνο να ξαναχάσει, γεγονός που αποτέλεσε προάγγελο των ένδοξων στιγμών που θα ακολουθούσαν.

«Μαχαιριά» απ’ τους «Ναζί»
Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου βρήκε το Ολντ Τράφορντ βαριά πληγωμένο. Η τοποθεσία στην οποία έχει χτιστεί, το Τράφορντ Παρκ, στοχοποιήθηκε απ’ τους Ναζί του Χίτλερ και το γήπεδο δε γλίτωσε απ’ το γερμανικό μένος. Βομβαρδίστηκε και σχεδόν ισοπεδώθηκε, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για οκτώ ολόκληρα χρόνια. Ευτυχώς όμως για τους «κόκκινους» του Μάντσεστερ, το γήπεδο, παρά τις τεράστιες ζημιές του, δεν κρίθηκε κατεδαφιστέο, αλλά αντίθετα αποφασίστηκε η ανακατασκευή του. Αν και αυτή καθυστέρησε πολύ περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζαν οι άνθρωποι της ομάδας, η Γιουνάιτεντ ευτύχησε να επιστρέψει στο σπίτι της στις 24 Αυγούστου του 1949, για το ντέρμπι κόντρα στη γειτονική Μπόλτον. Τελικό σκορ 3-0.

Το Ολντ Τράφορντ τιμά του αδικοχαμένους
25-2-1960. Έχουν περάσει δύο χρόνια από την αεροπορική τραγωδία και οι πληγές που άφησε αυτή παραμένουν ανοικτές. Η διοίκηση της ομάδας αποκαλύπτει ένα μνημείο, μια πλάκα που έφερε την ημερομηνία του συμβάντος και τα ονόματα των «μπέμπηδων» που χάθηκαν και τοποθετήθηκε μπροστά απ’ την κεντρική πύλη του γηπέδου. Το γήπεδο από τότε ανακαινίστηκε αρκετές φορές. Ωστόσο το μνημείο, αν και άλλαξε σημείο και αντικαταστάθηκε δύο φορές, δεν έφυγε ποτέ. Υπάρχει ακόμα και τώρα και όποιος επισκεφτεί το Μάντσεστερ την 6^η Φεβρουαρίου οποιουδήποτε χρόνου, θα δει το συγκεκριμένο σημείο στολισμένο με λουλούδια και αντικείμενα της ομάδας, αφιερωμένα σ’ αυτούς που είχαν τη δυνατότητα να δοξαστούν και να δοξάσουν το σύλλογο, αλλά η μοίρα τους το στέρησε.

1966: Το «Θέατρο των Ονείρων» φοράει τα γιορτινά του
Το 1966, η Αγγλία διοργανώνει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Το Ολντ Τράφορντ επιλέγεται να είναι ένα απ’ τα γήπεδα που θα φιλοξενήσει αγώνες της διοργάνωσης. Τρεις φορές, λοιπόν, το γήπεδο της Γιουνάιτεντ «βάζει τα καλά του» και υποδέχεται τα μεγαλύτερα αστέρια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου της εποχής. Μεταξύ αυτών ο  Πορτογάλος Εουσέμπιο, ο Ούγγρος Μπενε και άλλα μεγάλα ονόματα των εθνικών ομάδων της Πορτογαλίας, της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας.
Αναλυτικά οι τρεις αναμετρήσεις:
Πορτογαλία – Ουγγαρία  3-1
Πορτογαλία – Βουλγαρία  3-0
Ουγγαρία – Βουλγαρία  3-1

Το πρώτο μουσείο ομάδας
Το 1986 η διοίκηση του συλλόγου πρωτοπορεί. Το Ολντ Τράφορντ στεγάζει το πρώτο μουσείο ποδοσφαιρικής ομάδας. Το αρχειακό υλικό που φιλοξενεί σε συνδυασμό με αντικείμενα μεγάλης συναισθηματικής αξίας, όπως τα παπούτσια του Τζορτζ Μπεστ, κάνουν το χώρο πραγματικό μουσείο. Φίλαθλοι όλων των ομάδων από όλον τον κόσμο σπεύδουν να το επισκεφτούν, ενώ οι άλλοι σύλλογοι βλέποντας την επιτυχία του πειράματος, ακολουθούν το παράδειγμα της Γιουνάιτεντ.

Ριζική ανανέωση για την υποδοχή των Ευρωπαίων αστέρων

Η Αγγλία διεκδικεί και κερδίζει τη διοργάνωση του Euro96. Το Ολντ Τράφορντ είναι απ’ τα «βαριά χαρτιά» της επιτροπής διεκδίκησης, όμως χρειάζεται αλλαγές. Έτσι, ανακατασκευάζεται και πάλι, αποκτώντας χωρητικότητα 56.000 θεατών και αρχίζοντας να θυμίζει σιγά-σιγά την παρούσα μορφή του. Στο Euro φιλοξενεί πέντε αγώνες, ανάμεσα στους οποίους είναι και ο ένας ημιτελικός μεταξύ Γαλλίας και Τσεχίας.
Οι αναμετρήσεις:
Γερμανία – Τσεχία  2-0
Ρωσία – Γερμανία  0-3
Ιταλία – Γερμανία  0-0
Γερμανία – Κροατία  2-1 (προημιτελικός)
Γαλλία – Τσεχία  0-0 5-6 πεν. (ημιτελικός)

Νέα ανακαίνιση και τελικός Champions League
To 2002 το Ολντ Τράφορντ απέκτησε σε πολύ μεγάλο βαθμό την εικόνα που γνωρίζουμε σήμερα. Οι δύο κερκίδες πίσω απ’ τις εστίες απέκτησαν δεύτερο διάζωμα και το σπίτι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε χωρητικότητας 67.500 θεατών. Η αύξηση αυτή έφερε στο Μάντσεστερ άλλο ένα μεγάλο γεγονός. Τον τελικό του Champions League. Ιδανικό θα ήταν να έφτανε στον τελικό και η Γιουνάιτεντ, όμως το ιδανικό σπάνια συμβαίνει. Ο τελικός είναι καθαρά ιταλική υπόθεση ανάμεσα σε Γιουβέντους και Μίλαν. Νικήτρια στα πέναλτι με 3-2 η δεύτερη, μετά από ένα στείρο 0-0 που διατηρήθηκε για 120 λεπτά.

Το Ολντ Τράφορντ σήμερα αριθμεί 76.098 θέσεις, μετά από τις τελευταίες αλλαγές που έγιναν στις γωνίες των «πετάλων» του. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει «Θέατρο των Ονείρων» όπως ήταν πάντα, ακόμα και πριν αποκτήσει αυτό το προσωνύμιο. Άλλωστε, ο Σερ Μπόμπι Τσάρλτον δεν είχε ζήσει τις πρώτες μέρες του γηπέδου της ομάδας του. Ούτε ήταν μελλοντολόγος για να γνωρίζει ποιο θα ήταν το μέλλον του. Το αποκάλεσε όμως έτσι γιατί κατάλαβε τι συναισθήματα δημιουργεί στον οποιοδήποτε που το αντικρίζει για πρώτη φορά. Η μεγαλοπρέπεια είναι πολύ μάταια λέξη για να το περιγράψει. Το Ολντ Τράφορντ είναι κάτι πολύ παραπάνω. Είναι ο χώρος που το χθες συναντά το σήμερα και μαζί βαδίζουν για το αύριο. Είναι ο χώρος όπου η αύρα του Σερ Ματ Μπάσμπι άλλοτε εμπνέει και άλλοτε «τρομοκρατεί» το Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Είναι ο χώρος όπου για 100 χρόνια, χιλιάδες όνειρα έγιναν πραγματικότητα και όπου για άλλα τόσα, ακόμα περισσότερα θα πραγματοποιηθούν.

Η μηχανή του χρόνου:Γκάρι Λίνεκερ (Video)

Η κορμοστασιά του δεν πρόδιδε ότι ήταν σέντερ φορ περιοχής. Ο Γκάρι Λίνεκερ όμως υπήρξε ένας από τους καλύτερους επιθετικούς που γνώρισαν ποτέ τα αγγλικά και όχι μόνο γήπεδα. Ο χώρος δράσης του ήταν η μεγάλη περιοχή. Πάντα μέσα στις φάσεις για να βάλει το πόδι ή το κεφάλι του και να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Η εκπληκτική αντίληψη του χώρου, η καλή τεχνική και πολλές φορές η αυτοθυσία του ήταν τα χαρακτηριστικά που τον καθιέρωσαν. Είναι ο μοναδικός παίχτης που κατάφερε να πάρει το χρυσό παπούτσι στην Αγγλία με τρεις διαφορετικές ομάδες (Λέστερ, Έβερτον,Τότεναμ).

Γεννημένος στο Λέστερ έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα με την τοπική ομάδα. Στα πέντε χρόνια του στις “αλεπούδες” κατάφερε να τις καθιερώσει στην Πρέμιερ Λιγκ (τότε πρώτη κατηγορία), να’ ναι ο πρώτος σκόρερ τους και να κερδίσει την πρώτη του κλήση στην εθνική ομάδα. Δεύτερος σταθμός η Έβερτον όπου συνέχισε το ασταμάτητο σκοράρισμά του. Με τα “ζαχαρωτά” κέρδισε ένα Τσάριτι Σίλντ. Οι εκπληκτικές εμφανίσεις του “τράβηξαν” το βλέμμα πολλών ευρωπαϊκών συλλόγων και η Μπαρτσελόνα ήταν αυτή που του πρόσφερε την ευκαιρία ν’ αγωνιστεί στο εξωτερικό. Ένα κύπελλο Ισπανίας και ένα Κυπελλούχων Ευρώπης ήταν ο απολογισμός του Άγγλου μετά από τρεις άκρως επιτυχημένες χρονιές στους Μπλαουγκράνα. Επιστροφή στην πατρίδα με τα χρώματα της Τότεναμ, της οποίας έγινε και ηγέτης. 67 γκολ σε 105 συμμετοχές και ένα κύπελλο Αγγλίας το 1991 ήταν τα κατορθώματα του Λίνεκερ με τους πετεινούς, πριν μεταναστεύσει στην Ιαπωνία για λογαριασμό της Ναγκόγια Κάμπους έτσι ώστε να κλείσει την καριέρα του.

Με τα χρώματα της Εθνικής Αγγλίας πήρε μέρος στα ευρωπαϊκά κύπελλα του 1988, 1992 και στα Παγκόσμια κύπελλα του 1986 και 1990. Είναι ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Αγγλίας στα Παγκόσμια κύπελλα με 10 τέρματα.

6-2-1958: Η μέρα που δε θα ξεχαστεί ποτε!

Το ρολόι έδειχνε περασμένες τρεις. Η είδηση έπεσε σα βόμβα. Τα χαμόγελα για τη μεγάλη πρόκριση, στην πόλη του Μάντσεστερ, πάγωσαν και μετατράπηκαν σε δάκρυα. Η οικογένεια της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε δεχτεί ένα χτύπημα που θα τη σημάδευε για πάντα. Οι «μπέμπηδες» του Μάτ Μπάσμπι δεν υπήρχαν πια…

Ήταν νύχτα της 5^ης Φεβρουαρίου, όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πανηγύριζε την είσοδό της στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Οι «μπέμπηδες», έχοντας έρθει ισόπαλοι με τον Ερυθρό Αστέρα με 3-3, πήραν το εισιτήριο της πρόκρισης, χάρη στην επικράτησή τους με 2-1 επί των Γιουγκοσλάβων στο Όλντ Τράφορντ. Το μέλλον αυτής της ομάδας διαγραφόταν λαμπρό. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν.

Οι Άγγλοι επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο και ξεκίνησαν το ταξίδι τους. Επόμενη στάση τους το Μόναχο για ανεφοδιασμό. Στη γερμανική πόλη, οι καιρικές συνθήκες ήταν πολύ άσχημες. Ο αεροδιάδρομος ήταν γλιστερός λόγω του χιονιού που είχε πέσει. Παρ’ όλα αυτά το αεροπλάνο προσγειώθηκε κανονικά και έκανε τον εφοδιασμό του, όπως ήταν προγραμματισμένο.  Η απογείωση όμως, ήταν κάτι το πολύ διαφορετικό. Ο πιλότος είχε ήδη επιχειρήσει δύο φορές να ξεκολλήσει το αεροσκάφος απ’ το έδαφος, αυτό όμως δεν κατέστη δυνατό. Η τρίτη προσπάθειά του ήταν επιτυχής. Άλλα για πολύ λίγο…

Το αεροπλάνο δε μπόρεσε να υψωθεί παρά μόνο ελάχιστα από το έδαφος, όταν άρχισε να χάνει ύψος. Ο κυβερνήτης, πλέον δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτα. Η πτώση ήταν αναπόφευκτη. Το τέλος ήταν αναπόφευκτο!

Η σφοδρή σύγκρουση του αεροπλάνου, οδήγησε σε θάνατο 23 απ’ τους 44 επιβαίνοντες στο αεροσκάφος. Μεταξύ αυτών επτά απ’ τους «μπέμπηδες» του Ματ Μπάσμπι. Ο Ρότζερ Μπιρν (28 ετών), ο Έντι Κόλμαν (21 ετών), ο Μαρκ Τζόουνς (24 ετών), ο Ντέιβιντ Πεγκ (22 ετών), ο Τόμι Τέιλορ (26 ετών), ο Τζεφ Μπεντ (25 ετών) και ο Λίαμ Γουίλαν (22 ετών) μαζί με κάποια εξωαγωνιστικά μέλη της αποστολής, Βρετανούς δημοσιογράφους και οπαδούς της ομάδας βρήκαν τραγικό θάνατο βυθίζοντας τη «Γηραιά Αλβιόνα» στο πένθος. Την ίδια τύχη είχε και ο 21χρονος Ντάνκαν Έντουαρντς, ένα απ’ τα μεγαλύτερα ταλέντα εκείνης της εποχής, ο οποίος, αν η μοίρα δεν ήταν τόσο σκληρή μαζί του, όλοι πίστευαν ότι θα αφήσει εποχή. Ο Έντουαρντς έδωσε μάχη στο νοσοκομείο για 15 μέρες, όμως τα τραύματά του αποδείχτηκαν ανίκητα. Ο νεαρός υπέκυψε σ’ αυτά, ανεβάζοντας τον αριθμό των παικτών  σε οκτώ.

Επιζώντες μεταξύ άλλων ο Μπιλ Φουλκς, ο Μπόμπι Τσάρλτον, αρχηγός της ομάδας και μετέπειτα θεμέλιος λίθος μαζί με τον Φουλκς της νέας γενιάς των «μπέμπηδων» και ο αειθαλής, Ματ Μπάσμπι. Ο τελευταίος απ’ το νοσοκομείο ακόμα, όπου βρισκόταν, έδωσε μια υπόσχεση. Να καταφέρει να ξανακάνει τη Γιουνάιτεντ μεγάλη. Αν και κάποιοι παίκτες του είχαν χαθεί, αν και για κάποιους άλλους οι τραυματισμοί τους σήμαναν το τέλος της καριέρας τους, εκείνος πίστευε στην αναγέννηση των «μπέμπηδων».

Και την κατάφερε. Δέκα χρόνια αργότερα, η υπόσχεση εκπληρώθηκε. Το Μάιο του 1968, ο Ματ Μπάσμπι και η νέα γενιά των «μπέμπηδων» κατάφεραν να κάνουν το όνειρο εκείνων των παιδιών πραγματικότητα μέσα στο Γουέμπλεϊ με αντίπαλο την Μπενφίκα. Η νίκη με 4-1 επί των Πορτογάλων στην παράταση, έφερε κάτι το ασυνήθιστο. Ο κόσμος στις κερκίδες δεν πανηγύριζε τόσο, όσο δάκρυζε. Αυτό το κύπελλο ήταν κάτι παραπάνω από έναν τίτλο. Ήταν ένα τάμα στην ψυχή των αδικοχαμένων της μοιραίας εκείνης πτήσης, οι οποίοι σίγουρα αν έβλεπαν από τον ουρανό τον αρχηγό, Μπόμπι Τσάρλτον, που στον τελικό είχε δώσει και την ψυχή του πετυχαίνοντας και δύο τέρματα, να σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο, σίγουρα θα πανηγύριζαν κι αυτοί. Όπως ήταν φυσικό, το κύπελλο αφιερώθηκε από όλους, στους οκτώ, με το Μπάσμπι που δεν κατάφερε να τον καταβάλει ούτε η πτώση του αεροπλάνου, να καταρρέει απ’ τη συγκίνηση γι’ αυτό που είχε επιτύχει. Να κρατήσει, δηλαδή, την υπόσχεσή του…

Η μηχανή του χρόνου: Γιούργκεν Κλίνσμαν.

Εκρηκτικός, παθιασμένος, γρήγορος, ευέλικτος και με καλή αίσθηση του γκολ, ο Γιούργκεν Κλίνσμαν υπήρξε ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της περασμένης δεκαετίας στην Ευρώπη. Το βάπτισμα του πυρρός στις γερμανικές επαγγελματικές κατηγορίες το πήρε με την φανέλα των Κίκερς της Στουτγκάρδης στην δεύτερη εθνική. Δεν άργησε να ξεχωρίσει και η Στουτγκάρδη ήταν αυτή που του έδωσε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το ταλέντο του στην Μπουντεσλίγκα. Με την ομάδα της Βυτεμβέργης “έχτισε” το όνομά του σε πέντε “γεμάτες” χρονιές. Επόμενος σταθμός η Ίντερ, με την οποία κατέκτησε ένα κύπελλο Ιταλίας και ένα κύπελλο Ουέφα στα τρία χρόνια παραμονής του στο Μιλάνο. Τότεναμ, Σαμπντόρια, Μονακό και Τότεναμ ξανά ήταν οι ομάδες που αγωνίστηκε αλλά εγχώριος πρωταθλητής στέφθηκε στον πρότελευταίο σταθμό της καριέρας του, που ήταν η Μπάγερν Μονάχου. Στους Βαυαρούς έμεινε για δύο χρόνια και κατέκτησε για δεύτερη φορά το κύπελλο Ουέφα.

Ήταν ο βασικός επιθετικός της Εθνικής Γερμανίας για μια δεκαετία μέχρι το 1998. Με τα “πάντσερ” στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1990 στο Μουντιάλ της Ιταλίας και πρωταθλητής Ευρώπης το 1996 στα γήπεδα της Αγγλίας.

Η καριέρα του:

• Κίκερς Στουτγκάρδης  (1981-84)  61/22
• Στουτγκάρδη  (1984-89)  156/79
• Ίντερ  (1989-92)  123/40
• Μονακό  (1992-94)  65/29
• Τότεναμ  (1994-95/1997-98)   56/35
• Μπάγερν Μονάχου  (1995-97)   65/31
• Σαμπντόρια  (1997-98)  8/2
• Εθνική Γερμανίας   (1987-98)  108/47

Η μηχανή του χρόνου: Ρούντι Φέλερ.

Γρήγορος, ευέλικτος, όχι πολύ ψηλός αλλά έξυπνος και με τρομερή αίσθηση του γκολ, ο Ρούντι Φέλερ υπήρξε ένας από τους πιο ποιοτικούς και χαρισματικούς επιθετικούς των ευρωπαϊκών γηπέδων. Ξεκίνησε την καριέρα του στους Κίκερς Όφενμπαχ. Έπειτα από τρία χρόνια μετεγγράφικε στο Μόναχο 1860. Η Βέρντερ Βρέμης ήταν η ομάδα που εμπιστεύτηκε το ταλέντο του και του έδωσε την ευκαιρία ν’ αγωνιστεί στην Μπούντεσλίγκα.

Ο Φέλερ (δεξιά) πανηγυρίζει, αγκαλιά με τον Ματέους, την κατάκτηση του Παγκοσμίου κυπέλλου το 1990.

Δεν το μετάνιωσαν καθόλου οι “πράσινοι” της Βρέμης καθώς ο Φέλερ σκόραρε 97 φορές σε 137 εμφανίσεις. Τίτλο δεν πήρε με την Βέρντερ. Το έπραξε όμως με τις επόμενες ομάδες του. Ένα κύπελλο Ιταλίας με τη Ρόμα το 1991 – οι “τιφόζι” των Ρωμαίων τον αποκαλούσαν “Ιπτάμενο Γερμανό – και ένα Τσάμπιονς Λιγκ με την Μαρσέϊγ το 1993. Έπειτα από επτά χρόνια στο εξωτερικό, επέστρεψε στη Γερμανία και έκλεισε την καριέρα του στη Μπάγερ Λεβερκούζεν με δύο γεμάτες και παραγωγικές χρονιές. Έτσι όπως θ’ άρμοζε άλλωστε σ’έναν μεγάλο σκόρερ.

Με την Εθνική Γερμανίας αγωνίστηκε στα Παγκόσμια κύπελλα του 1986, 1990, 1994 και στα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 1984, 1988 και 1992 αντίστοιχα. Σκόραρε στον τελικό του μουντιάλ στο Μεξικό το 1986 – ήττα 3:2 από την Αργεντινή – και ήταν αυτός που κέρδισε το πέναλτι – το μετέτρεψε σε γκολ ο Μπρέμε – στον τελικό του Ιτάλια 90′ κόντρα στην Αργεντινή, το οποίο έμελλε να είναι καθοριστικής σημασίας για την επικράτηση και τη στέψη των “πάντσερ” σε παγκόσμιους πρωταθλητές.

Η καριέρα του:

• Κίκερς Όφενμπαχ  (1977-80)  73/18
• Μόναχο 1860  (1980-82)  70/46
• Βέρντερ Βρέμης  (1982-87)  137/97
• Ρόμα  (1987-92)  142/45
• Μαρσέϊγ  (1992-94)  73/28
• Μπάγερ Λεβερκούζεν  (1994-96)  62/26
• Εθνική Γερμανίας (1982-94)  90/47

Η μηχανή του χρόνου: Μπόντο Ίλγκνερ.

Ξεκίνησε την καριέρα του από τα ερασιτεχνικά τμήματα της Κολωνίας. Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα αλλά μέχρι να παίξει βασικός έπρεπε να περιμένει τρία χρόνια καθώς το Νο.1 της ομάδας ήταν ο Τόνι Σουμάχερ. Σταθερός στις εξόδους και καλός κάτω από τα δοκάρια ο Ίλγκνερ έκανε το ντεμπούτο του στην Μπούντεσλίγκα το 1986 και έκτοτε ήταν βασικός και αναντικατάστατος για την ομάδα της Βόρειας Βεστφαλίας.

Το 1996 η Ρεάλ Μαδρίτης έψαχνε για έναν άξιο αντικαταστάτη του Φρανσίσκο Μπούγιο. Τον βρήκε στο πρόσωπο του Ίλγκνερ. Στην πρώτη του χρονιά στη Μαδρίτη κατέκτησε το πρωτάθλημα. Ακολούθησε ακόμη ένα το 2000, δύο Τσάμπιονς Λιγκ (1997-98, 2000-01) και ένα διηπειρωτικό κύπελλο το 1998. Το 2001 ολοκλήρωσε την καριέρα του καθώς οι μαδριλένοι ήθελαν να επενδύσουν στον, πιτσιρικά τότε, Ίκερ Κασίγιας.

Με την Εθνική Γερμανίας ήταν βασικός στην κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου το 1990 στα γήπεδα της Ιταλίας ενώ αγωνίστικε στο παγκόσμιο του 1994 και το ευρωπαϊκό κύπελλο του 1992.

Η καριέρα του:

• Κολωνία (1983-96)    326
• Ρεάλ Μαδρίτης (1996-01)  91
• Εθνική Γερμανίας (1987-94)   54