6-2-1958: Η μέρα που δε θα ξεχαστεί ποτε!

Το ρολόι έδειχνε περασμένες τρεις. Η είδηση έπεσε σα βόμβα. Τα χαμόγελα για τη μεγάλη πρόκριση, στην πόλη του Μάντσεστερ, πάγωσαν και μετατράπηκαν σε δάκρυα. Η οικογένεια της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε δεχτεί ένα χτύπημα που θα τη σημάδευε για πάντα. Οι «μπέμπηδες» του Μάτ Μπάσμπι δεν υπήρχαν πια…

Ήταν νύχτα της 5^ης Φεβρουαρίου, όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πανηγύριζε την είσοδό της στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Οι «μπέμπηδες», έχοντας έρθει ισόπαλοι με τον Ερυθρό Αστέρα με 3-3, πήραν το εισιτήριο της πρόκρισης, χάρη στην επικράτησή τους με 2-1 επί των Γιουγκοσλάβων στο Όλντ Τράφορντ. Το μέλλον αυτής της ομάδας διαγραφόταν λαμπρό. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν.

Οι Άγγλοι επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο και ξεκίνησαν το ταξίδι τους. Επόμενη στάση τους το Μόναχο για ανεφοδιασμό. Στη γερμανική πόλη, οι καιρικές συνθήκες ήταν πολύ άσχημες. Ο αεροδιάδρομος ήταν γλιστερός λόγω του χιονιού που είχε πέσει. Παρ’ όλα αυτά το αεροπλάνο προσγειώθηκε κανονικά και έκανε τον εφοδιασμό του, όπως ήταν προγραμματισμένο.  Η απογείωση όμως, ήταν κάτι το πολύ διαφορετικό. Ο πιλότος είχε ήδη επιχειρήσει δύο φορές να ξεκολλήσει το αεροσκάφος απ’ το έδαφος, αυτό όμως δεν κατέστη δυνατό. Η τρίτη προσπάθειά του ήταν επιτυχής. Άλλα για πολύ λίγο…

Το αεροπλάνο δε μπόρεσε να υψωθεί παρά μόνο ελάχιστα από το έδαφος, όταν άρχισε να χάνει ύψος. Ο κυβερνήτης, πλέον δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτα. Η πτώση ήταν αναπόφευκτη. Το τέλος ήταν αναπόφευκτο!

Η σφοδρή σύγκρουση του αεροπλάνου, οδήγησε σε θάνατο 23 απ’ τους 44 επιβαίνοντες στο αεροσκάφος. Μεταξύ αυτών επτά απ’ τους «μπέμπηδες» του Ματ Μπάσμπι. Ο Ρότζερ Μπιρν (28 ετών), ο Έντι Κόλμαν (21 ετών), ο Μαρκ Τζόουνς (24 ετών), ο Ντέιβιντ Πεγκ (22 ετών), ο Τόμι Τέιλορ (26 ετών), ο Τζεφ Μπεντ (25 ετών) και ο Λίαμ Γουίλαν (22 ετών) μαζί με κάποια εξωαγωνιστικά μέλη της αποστολής, Βρετανούς δημοσιογράφους και οπαδούς της ομάδας βρήκαν τραγικό θάνατο βυθίζοντας τη «Γηραιά Αλβιόνα» στο πένθος. Την ίδια τύχη είχε και ο 21χρονος Ντάνκαν Έντουαρντς, ένα απ’ τα μεγαλύτερα ταλέντα εκείνης της εποχής, ο οποίος, αν η μοίρα δεν ήταν τόσο σκληρή μαζί του, όλοι πίστευαν ότι θα αφήσει εποχή. Ο Έντουαρντς έδωσε μάχη στο νοσοκομείο για 15 μέρες, όμως τα τραύματά του αποδείχτηκαν ανίκητα. Ο νεαρός υπέκυψε σ’ αυτά, ανεβάζοντας τον αριθμό των παικτών  σε οκτώ.

Επιζώντες μεταξύ άλλων ο Μπιλ Φουλκς, ο Μπόμπι Τσάρλτον, αρχηγός της ομάδας και μετέπειτα θεμέλιος λίθος μαζί με τον Φουλκς της νέας γενιάς των «μπέμπηδων» και ο αειθαλής, Ματ Μπάσμπι. Ο τελευταίος απ’ το νοσοκομείο ακόμα, όπου βρισκόταν, έδωσε μια υπόσχεση. Να καταφέρει να ξανακάνει τη Γιουνάιτεντ μεγάλη. Αν και κάποιοι παίκτες του είχαν χαθεί, αν και για κάποιους άλλους οι τραυματισμοί τους σήμαναν το τέλος της καριέρας τους, εκείνος πίστευε στην αναγέννηση των «μπέμπηδων».

Και την κατάφερε. Δέκα χρόνια αργότερα, η υπόσχεση εκπληρώθηκε. Το Μάιο του 1968, ο Ματ Μπάσμπι και η νέα γενιά των «μπέμπηδων» κατάφεραν να κάνουν το όνειρο εκείνων των παιδιών πραγματικότητα μέσα στο Γουέμπλεϊ με αντίπαλο την Μπενφίκα. Η νίκη με 4-1 επί των Πορτογάλων στην παράταση, έφερε κάτι το ασυνήθιστο. Ο κόσμος στις κερκίδες δεν πανηγύριζε τόσο, όσο δάκρυζε. Αυτό το κύπελλο ήταν κάτι παραπάνω από έναν τίτλο. Ήταν ένα τάμα στην ψυχή των αδικοχαμένων της μοιραίας εκείνης πτήσης, οι οποίοι σίγουρα αν έβλεπαν από τον ουρανό τον αρχηγό, Μπόμπι Τσάρλτον, που στον τελικό είχε δώσει και την ψυχή του πετυχαίνοντας και δύο τέρματα, να σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο, σίγουρα θα πανηγύριζαν κι αυτοί. Όπως ήταν φυσικό, το κύπελλο αφιερώθηκε από όλους, στους οκτώ, με το Μπάσμπι που δεν κατάφερε να τον καταβάλει ούτε η πτώση του αεροπλάνου, να καταρρέει απ’ τη συγκίνηση γι’ αυτό που είχε επιτύχει. Να κρατήσει, δηλαδή, την υπόσχεσή του…